Dobre wibracje

Czytając mangi często zadaję sobie pytanie - czy Japończycy są niedorozwinięci umysłowo? A może to język ich ogranicza? Masa generycznych haremówek, nieciekawe, nijakie serie, wszystko na jedno kopyto. Nuda, nuda i jeszcze raz nuda! Jak oni sobie radzą w tym świecie? Na szczęście istnieją tytuły, które udowadniają mi, że jednak nie jest tak źle jak myślę. Jednym z nich jest stworzony przez Inio Asano "Oyasumi Punpun".

Punyama Punpun jest ptakopodobnym czymś. Przynajmniej dla nas, bo cała reszta świata nie ma z tym żadnego problemu i widzi go jako normalną osobę. A raczej osóbkę, bo poznajemy go jako dziecko, dokładnie w momencie, w którym jego pierwsza miłość musi się przeprowadzić i opuścić obecną klasę. Jej miejsce dość szybko zajmuje drugie dziewczę, które dość szybko okazuje się być dość niezwykłe, a zarazem mocno miesza w głowie naszego bohatera. Miesza mu, dodam, na całą resztę życia, a poznajemy je naprawdę głęboko, głównie przez to, że bohater nie dostaje ani jednego dymku z tekstem. Brzmi dziwnie? Narrator opisuje nam jego przemyślenia, bolączki, zaś słowa, które Punpun wypowiada, zazwyczaj są napisane w cudzysłowie na czarnym tle. Efekt jest naprawdę mocny, gdyż mimo teoretycznego odłączenia głównego bohatera od świata (nie wygląda jak człowiek, nic nie mówi) jesteśmy z nim i jego relacjami naprawdę związani.

Samo zaś to, co roztoczył(a) wokół Punpuna Inio Asano jest niesamowite, ciężkie, przygnębiające a na swój brzydki sposób piękne. Jako dziecko, mały Punyama spotyka się z dorosłymi ludźmi, o których można powiedzieć jedno - to szaleńcy. Jego szkolny wychowawca ma ze sobą jakiś problem, co dopiero reszta ludzi, z którymi ma kontakt. Można to teoretycznie wytłumaczyć tym, że dziecko nie zawsze rozumie działania dorosłych, wiele z nich jest dla niego dziwne, a Asano chiał(a) nam to ukazać na swój sposób. Z drugiej strony mogę za bardzo w to się wgłębiać, chociaż samo przedstawienie dziecięcej psychiki Punpuna jest naprawdę genialne - pierwszy wytrysk, który małego chłopca wprawia w osłupienie i strach, miłość, która grozi mu śmiercią - chłopak jest mentalnie słaby i łatwowierny. Do tego mamy też dziwne zachowania pozostałych dzieci, które dla nich są co prawda normalne, ale dla nas też w większości obce. Wyobcowanie od samego początku, nie rozumiemy ani dorosłych, ani dzieci. Co tu się dzieje ja nawet nie

Jako, że to jest seria typu coming of age, po dzieciństwie i wieku nastoletnim (które jest jak wiadomo burzliwy i pełen porażek) wchodzimy razem z Punpunem w dorosłe życie. A tutaj problemy, które są nam już bliższe - jak sobie poradzić z życiem, relacje z rówieśnikami, nierzadko depresja czy inne choroby. Bohaterowie muszę dokonywać nierzadko ciężkich wyborów, czasem pluć sobie w brodę, i to mocno, a wszystko to okryte ponurym klimatem, czasem rozbitym małą dawką humoru. Czyli tak, jak naprawdę te życie wygląda.

Oczywiście nie samym Punpunem ptaczysko żyje, jest cała masa postaci pobocznych, które są nie mniej prawdziwe od Ciebie czy mnie. Są ludzie samolubni, brzydcy, opryskliwi czy dwulicowi. Wujek Punpuna ma ewidentną depresję, najbardziej ze wszystkich nienawidzi siebie, ma strasznie zaniżona samoocenę i nie widzi dla siebie przyszłości. Mimo tego stara się być wsparciem dla siostrzeńca, który przechodzi przez rodzinne problemy i próbuje się odnaleźć. Matka ukochanej z dzieciństwa bohatera należy do sekty, wszystkie pieniądze wydaje na pierdoły, które rzekomo mają pomóc jej odzyskać zdrowie. Jego przyjaciele zastanawiają się na ile go znają, ale jak to przyjaciele ufają mu w tym co robi i starają się trzymać za niego kciuki. W każdej z tych postaci można znaleźć kogoś, kogo znamy w naszych życiach, a zarazem żadnej z nich nie da się tak naprawdę lubić.

Mroczny ton historii dopełnia genialne kadrowanie. Dwie osoby stojące w ciemnej oddali nigdy nie miały takiego efektu jak teraz. Dodatkowo mamy niesamowitą kreskę postaci i szczegółowe, realistyczne tła (obrysowanie zdjęć, czy generowane komputerowo, tak naprawdę ma to małe znaczenie), a pokazane sceny seksu są pozbawione jakichkolwiek wartości erotycznych - są brudne i negatywne. Warto wspomnieć też o tym, że świat w mandze żyje poza tym, co robią bohaterowie. Wspomnę tylko o scenie w jakimś barze, gdzie rozmawia dwóch znajomych, a w międzyczasie jeden klient ucieka przed dwójką gangsterów. Potem widzimy jak owi gangsterzy spuszczają temu facetowi niezły łomot. Samo przedstawienie Punpuna jest zaś fantastyczne - wraz z przebiegiem historii zmienia się to, jak on wygląda. Co zarazem świadczy o tym, jak sam siebie postrzega.

Oyasumi Punpun nie jest dobrą historią. Jest to historia zła, depresyjna, pełna łez, cynizmu i ciągłego użalania się nad sobą. Na pewno trafi do osób, które same przechodziły przez podobne problemy - do ludzi z depresją, czy po niej, na pewno trafi lepiej niż opisywane wcześniej NHK. Nie polecam ludziom lubiącym tylko i wyłącznie tanią rozrywkę. Wszyscy inni - natychmiast czytać.

10/10

PS. Słyszałem, że początkowo Inio Asano chciał(a) zrobić z wszystkich postaci ptakopodobne stworzenia. Niestety (a może stety, porównania nigdy nie dokonamy) udało sie zrobić nim tylko Punpuna i jego rodzinę.