Co ja robię ze swoim życiem

Człowiek (zboże?) znajduje pracę i nagle nie ma czasu na czytanie mongolskich kolorowanek. Dostaję za to półgodzinną podróż busem do firmy (w jedną stronę!), a co za tym idzie dość dużo, by zająć się tajwańskimi harlekinami.

Let's go!

BA------N

Dzień bez JoJo dniem straconym. Wracając do tematu...

Przygodę zacząłem z wielce ambitnym dziełem o nazwie "Mahouka Koukou no Rettousei". Jest to historia Gary Mesjasza Stu, który jest zwykłym uczniem liceum o przeciętnym wyglądzie. Ogólnie jest to średni typek. Ot, światowej sławy inżynier, wynalazca, koleś, którego umiejętności ninja stoją na tak wysokim poziomie, że wyglądają jak magia. Zresztą, kto chociaż słyszał o tym tytule to wie o co chodzi. Przeżyłem cztery tomy, jak się zaczął piąty, a w nim odcine-- rozdział plażowy, dałem sobie siana. Na szczęście w międzyczasie odbył się EZkon, a na nim panel pewnego przyjaznego zwierza o Light Novelkach. Tam zaś zostało mi polecone Highschool DxD.

Moja reakcja podczas panelu:

ja pierdolę

Moja reakcja po przeczytaniu kilku tomów:

ja pierdolę, to jest zajebiste

Zazwyczaj widząc ten tytuł gdziekolwiek byłem, uznawałem to tylko za ecchi bullshit dla niewyżytych nastolatków. I szczerze mówiąc miałem rację, z jednym wyjątkiem. To jest zajebisty ecchi bullshit dla niewyżytych nastolatków. Łamanie mojej zasady, żeby nie oceniać bez zapoznania się z tytułem, jak zwykle kopie w dupę. Ta seria jest naprawdę świetna do "commute'owania". Lekko się czyta, jest pełna akcji, fajnych lasek, które lecą na - oczywiście nieogarniętego - głównego bohatera (chociaż "uczucia" niektórych panien wydają się wymuszone, bez jakiegoś większego developmentu, przynajmniej w porównaniu do reszty, ale w końcu to jest harem...), a dodatkowo ma całkiem fajny, mimo, że generyczny, świat. Nie jest to pozycja wybitna. Nie jest też wymagające. Ale idealnie spełnia zadanie dostarczenia lekkiej rozrywki, a mimo kilku asspullów (chociaż całkiem epickich, nie powiem) to całość mniej lub bardziej trzyma się kupy. Czeka was długa podróż? Już wiecie co czytać.

A na koniec powiem, że w czasie tygodnia od tego nieszczęsnego panelu przerobiłem już 5 (czy więcej) tomów.

Polecam, dam kurna 7/10, bo haremy to gówno, a ten jest w sumie elo.

Otwórz oczy, zamknij drzwi

Kill la Kill to gówno.

Powiedziałem to. I tak też uważam. Kill la Kill jest nie tylko największym rozczarowaniem sezonu(ów), ale też jednym, wielkim badziewiem. Mogę co prawda przesadzać biorąc pod uwagę to, że kierowałem hype trainem, ale fakt pozostaje faktem - ta seria jest słaba.

Jedną z pierwszych rzeczy, które nam obiecywano było to, że priorytetem serii jest animacja. Animacja, której nie ma. Ok, styl animacji jest całkiem fajny, ale tego można było się spodziewać. Speedline'y rażą po oczach i z odcinka na odcinek wkurwiają coraz bardziej, ale sama jakość animacji to największy grzech Triggera. Główna bohaterka odblokowuje power-up swojej broni i używa hiper ataku? O, patrz jakie ładne martwe ujęcie (takie moje tłumaczenie "stillsów"). Po co pokazywać ruch podczas walki, nie? Ba, dwie klatki powtarzane nonstop w pętli starcza za niesamowicie żywą bitwę dwóch postaci.

Albo kurwa "ep 3 will be all about sakuga" i najgorsze CG jakie w życiu widziałem w zamian. Saku--- sasuga Trigger. Ładnie to tak ludzi w konia robić? Nieładnie. I to bardzo.

Tylko nie mówcie, że Aniplex nie dał im kasy, bo to nowe studio, bo gdyby tak było to by nie forsował tej bajki.

Największym w sumie problemem, który ma ta seria, to brak jakiegokolwiek budowania świata, jakiejkolwiek głębi. Minęło już 19 odcinków, a DALEJ NIE MAMY POJĘCIA O TYM ŚWIECIE. Jedyne czego się dowiedziałem to to, że jest to jakieś post-apo. A skąd to wiem? Od samych AUTORÓW, którzy to podali w jakimś wywiadzie/twitterze/gdziekolwiek. Zero wiadomości. Null. Czemu mamy te wszystkie ważne szkoły, skąd się wzięły, co, gdzie i jak. W kilku ostatnich odcinkach dostajemy bombę zawierającą większość potrzebnych fabularnie informacji (niestety wyjętych z dupy, jakby autorzy wszystko pisali na bieżąco). Najgorsze możliwe rozwiązanie, gdyż takie rzeczy wplata się w fabułę tak, że powoli dowiadujemy się coraz więcej. Najzabawniejsze jest to, że Trigger się śmie tym szczycić - półtoraminutowy recap, który nie omija żadnej ważnej dla fabuły rzeczy i chwalenie się, że niesamowity pacing to znak rozpoznawczy serii. Ale tutaj o pacingu mówić nie można, gdyż nie istnieje. To co się dzieje obecnie w KlK powinno się stać w okolicach 7 odcinka. Wystarczy spojrzeć na to co się zmieniło pomiędzy ostatnim odcinkiem, a pierwszym. Niewiele. Tak naprawdę szkolny festiwal mógł się odbyć w drugim odcinku i nic by się nie zmieniło. Ewentualnie trzecim, żeby wprowadzić rodzinę Mako, która jako jedyna daje radę - ale to pod względem humoru, który akurat w serii jest na przyzwoitym poziomie.

Wszystko wygląda jakby było pod efektem działania Gold Experience Requiem - mamy przyczynę, nigdy nie mamy skutku. Wszystkie walki Ryuko kończą się niczym. Nie mają one najmniejszego znaczenia, gdyż ich wpływ na cokolwiek innego niż to, że bohaterka robi się silniejsza, nie istnieje. KlK jest jak hamburger z Maka - fajnie smakuje, ale po pięciu minutach brzuch jest znowu pusty. Ta seria byłaby ok, gdyby trwała jeden cour zamiast dwóch.

Fajnie się to wszystko ogląda, ale to nie jest wyznacznik jakości.
4/10, bo mnie stać. A zakończenie w tym wypadku niczego nie zmieni, gdyż ponad połowa serii nie reprezentuje sobą czegoś więcej niż WOW. Czyli jest jak doge.

Koroshiya Ichi

Pora trochę odpocząć od typesettingu (gdzieś w tym tygodniu powinien wyjść 14 tom Ashita no Joe, poletzam) i walnąć jakiś post. Tym razem mamy Koroshiya 1 (Ichi the Killer), którego ni w ząb nie mogę ogarnąć ani ocenić i liczę na to, że ten post mi w tym pomoże.

Często zdarza się, że na wszelakiego rodzaju pejsbukowych grupach czy innego rodzaju stronach dzieci (12-16 letni "edgy" nastolatki, które to tak bardzo chcą iść pod prąd, łamać normy i interesować się tym co nienormalne, a przede wszystkim metal, śmierc, tortury, szatan) proszą o tytuły "gdzie jest dużo krwi wgóle gore". To one są motorem napędowym Lynna Okamoto (ach te moje nemesis w postaci Elfen Lieda), to one rozumieją Comę, to one sprawiają, że wstydzi się oglądania chińskich bajek. No ale pytają się i oczekują odpowiedzi, a owy Koroshiya Ichi jest wręcz idealną.

W jednej z dzielnic Tokio, Shinjuku, znajduje się blok. Ot, blok jak blok, duży, wielopiętrowy, masa mieszkań i mieszkanek. Tym co go odróżnia od innych bloków są mieszkańcy - większość z nich to wszelakiego rodzaju gangi Yakuzy. Poznajemy tam jednego z członków, Kakiharę. Typek ma coś na bani (jak większość postaci), ma rozcięte policzki tak, że może otworzyć usta i wgryźć się w czyjąś pięść, ma blizny na twarzy, a do tego uwielbia przekłuwać na wszelakie sposoby innych (oraz siebie). Z drugiej strony mamy chłopaka o imieniu Hajime, a pseudonimie Ichi. Z pozoru chłopak, który zachowuje się jak dziecko, po odpowiednim ruszeniu pstryczków w jego mózgu zamienia się w nawet nie mordercę, a potwora. Poruszony przez trzecią stronę - "dziadka", który lubi się bawic sterydami i manipulowaniem innych - zabija podane cele, zostawiając przy tym niesamowicie odrzucające sceny. (Przytaczając mój ulubiony tytuł, Elfen Lieda - pamiętacie jak Lucy pomalowała swoją klasą klasę? Przy Ichim są to naprawdę dziecięce malunki.) A jaki jest cel Dziadka? Wyczyszczenie bloku z gangsterów, manipulując przy okazji nimi samymi.

I na tym polega cała historia - Dziadek kombinuje, wysyła Ichiego, potem po nim sprząta (albo i nie) ze wspólnikami, czeka na rozwój sytuacji, wyznacza kolejne cele. I tak aż do momentu, gdy w bloku zostaje Ichi, Kakihara i przy okazji on sam. Dostajemy finałową walkę między dwoma bohaterami, a przy okazji dowiadujemy się nieco o ich stanie psychicznym, Kakihara jest całkowitym masochistą, z kolei Ichi okazuje się być totalnym przeciwieństwem, mimo napierniczania nogami przez łzy. Ot, historia prosto do celu.

A co mamy obok tej historii? Masę krwi, flaków, latających członków, wszelakiego rodzaju tortur, wyrywania rąk, obciętą twarz, przekłute fiuty, gwałty oraz całkiem ciekawą kreskę. Jeśli ktoś lubi tego rodzaju tytuły, to pewnie się tu odnajdzie, ponoć jest to jeden z tych najbrutalniejszych. Osobiście mi ta bezsensowna brutalność nie podchodzi, i nawet końcówka, która rzekomo wskazuje na to, żeby nie traktować tej mangi na poważnie, jakoś do mnie nie przemówiła. Chociaż zwymiotowanie na głowę prostytutki, która w danym momencie robiła typkowi loda mnie całkowicie rozbawiło.

Cóż, dalej nie mam pojęcia jak ocenić ten tytuł. Z jednej strony nie przepadam za gore, więc też nie mam obeznania i nie jestem w stanie porównać tego z innymi tytułami tego rodzaju. Z drugiej, co można stwierdzić na temat flaków i mordobicia? Tarantino przynajmniej robi podobne rzeczy w prześmiewczy sposób. Tutaj śmierci i ohydne rzeczy wylewają się z każdej strony, zbyt poważnie i aż do przesady. Miłośnicy gatunku mogliby dać pewnie 9/10, z kolei ludzie o słabych żołądkach skończyliby w toalecie i wrzucili 1/10. I w sumie z tego powodu dam

5/10

Nie dlatego, że jest średnie czy mdłe, bo jest wprost przeciwnie. Ale może właśnie ta przeciwność jest tego powodem, cytując PP "to była dobra haremówka, 4/10". Po prostu to wina tego, że gatunki w pewien sposób ograniczają (w sumie pomysł na kolejny post, o), przez co pewne tytuły, przez wpadanie w jeden gatunek muszę trzymać się jego (dobrych lub złych) schematów.

W przeciwieństwie do oceny Ichiego pewny jestem innego dzieła autora, o nazwie "Homunculus". To jest równie szalone i chore, tylko z całkowicie innych względów, 8/10.

Dobre wibracje

Czytając mangi często zadaję sobie pytanie - czy Japończycy są niedorozwinięci umysłowo? A może to język ich ogranicza? Masa generycznych haremówek, nieciekawe, nijakie serie, wszystko na jedno kopyto. Nuda, nuda i jeszcze raz nuda! Jak oni sobie radzą w tym świecie? Na szczęście istnieją tytuły, które udowadniają mi, że jednak nie jest tak źle jak myślę. Jednym z nich jest stworzony przez Inio Asano "Oyasumi Punpun".

Punyama Punpun jest ptakopodobnym czymś. Przynajmniej dla nas, bo cała reszta świata nie ma z tym żadnego problemu i widzi go jako normalną osobę. A raczej osóbkę, bo poznajemy go jako dziecko, dokładnie w momencie, w którym jego pierwsza miłość musi się przeprowadzić i opuścić obecną klasę. Jej miejsce dość szybko zajmuje drugie dziewczę, które dość szybko okazuje się być dość niezwykłe, a zarazem mocno miesza w głowie naszego bohatera. Miesza mu, dodam, na całą resztę życia, a poznajemy je naprawdę głęboko, głównie przez to, że bohater nie dostaje ani jednego dymku z tekstem. Brzmi dziwnie? Narrator opisuje nam jego przemyślenia, bolączki, zaś słowa, które Punpun wypowiada, zazwyczaj są napisane w cudzysłowie na czarnym tle. Efekt jest naprawdę mocny, gdyż mimo teoretycznego odłączenia głównego bohatera od świata (nie wygląda jak człowiek, nic nie mówi) jesteśmy z nim i jego relacjami naprawdę związani.

Samo zaś to, co roztoczył(a) wokół Punpuna Inio Asano jest niesamowite, ciężkie, przygnębiające a na swój brzydki sposób piękne. Jako dziecko, mały Punyama spotyka się z dorosłymi ludźmi, o których można powiedzieć jedno - to szaleńcy. Jego szkolny wychowawca ma ze sobą jakiś problem, co dopiero reszta ludzi, z którymi ma kontakt. Można to teoretycznie wytłumaczyć tym, że dziecko nie zawsze rozumie działania dorosłych, wiele z nich jest dla niego dziwne, a Asano chiał(a) nam to ukazać na swój sposób. Z drugiej strony mogę za bardzo w to się wgłębiać, chociaż samo przedstawienie dziecięcej psychiki Punpuna jest naprawdę genialne - pierwszy wytrysk, który małego chłopca wprawia w osłupienie i strach, miłość, która grozi mu śmiercią - chłopak jest mentalnie słaby i łatwowierny. Do tego mamy też dziwne zachowania pozostałych dzieci, które dla nich są co prawda normalne, ale dla nas też w większości obce. Wyobcowanie od samego początku, nie rozumiemy ani dorosłych, ani dzieci. Co tu się dzieje ja nawet nie

Jako, że to jest seria typu coming of age, po dzieciństwie i wieku nastoletnim (które jest jak wiadomo burzliwy i pełen porażek) wchodzimy razem z Punpunem w dorosłe życie. A tutaj problemy, które są nam już bliższe - jak sobie poradzić z życiem, relacje z rówieśnikami, nierzadko depresja czy inne choroby. Bohaterowie muszę dokonywać nierzadko ciężkich wyborów, czasem pluć sobie w brodę, i to mocno, a wszystko to okryte ponurym klimatem, czasem rozbitym małą dawką humoru. Czyli tak, jak naprawdę te życie wygląda.

Oczywiście nie samym Punpunem ptaczysko żyje, jest cała masa postaci pobocznych, które są nie mniej prawdziwe od Ciebie czy mnie. Są ludzie samolubni, brzydcy, opryskliwi czy dwulicowi. Wujek Punpuna ma ewidentną depresję, najbardziej ze wszystkich nienawidzi siebie, ma strasznie zaniżona samoocenę i nie widzi dla siebie przyszłości. Mimo tego stara się być wsparciem dla siostrzeńca, który przechodzi przez rodzinne problemy i próbuje się odnaleźć. Matka ukochanej z dzieciństwa bohatera należy do sekty, wszystkie pieniądze wydaje na pierdoły, które rzekomo mają pomóc jej odzyskać zdrowie. Jego przyjaciele zastanawiają się na ile go znają, ale jak to przyjaciele ufają mu w tym co robi i starają się trzymać za niego kciuki. W każdej z tych postaci można znaleźć kogoś, kogo znamy w naszych życiach, a zarazem żadnej z nich nie da się tak naprawdę lubić.

Mroczny ton historii dopełnia genialne kadrowanie. Dwie osoby stojące w ciemnej oddali nigdy nie miały takiego efektu jak teraz. Dodatkowo mamy niesamowitą kreskę postaci i szczegółowe, realistyczne tła (obrysowanie zdjęć, czy generowane komputerowo, tak naprawdę ma to małe znaczenie), a pokazane sceny seksu są pozbawione jakichkolwiek wartości erotycznych - są brudne i negatywne. Warto wspomnieć też o tym, że świat w mandze żyje poza tym, co robią bohaterowie. Wspomnę tylko o scenie w jakimś barze, gdzie rozmawia dwóch znajomych, a w międzyczasie jeden klient ucieka przed dwójką gangsterów. Potem widzimy jak owi gangsterzy spuszczają temu facetowi niezły łomot. Samo przedstawienie Punpuna jest zaś fantastyczne - wraz z przebiegiem historii zmienia się to, jak on wygląda. Co zarazem świadczy o tym, jak sam siebie postrzega.

Oyasumi Punpun nie jest dobrą historią. Jest to historia zła, depresyjna, pełna łez, cynizmu i ciągłego użalania się nad sobą. Na pewno trafi do osób, które same przechodziły przez podobne problemy - do ludzi z depresją, czy po niej, na pewno trafi lepiej niż opisywane wcześniej NHK. Nie polecam ludziom lubiącym tylko i wyłącznie tanią rozrywkę. Wszyscy inni - natychmiast czytać.

10/10

PS. Słyszałem, że początkowo Inio Asano chciał(a) zrobić z wszystkich postaci ptakopodobne stworzenia. Niestety (a może stety, porównania nigdy nie dokonamy) udało sie zrobić nim tylko Punpuna i jego rodzinę.

Poważny post

Kiedy mowa o początkach zjebajek zazwyczaj zaczyna się od Astro Boya. Pierwsza 30-minutowa seria w TV, dodatkowo Osamu Tezuka, klasyk, cudo, boom na chińskie bajki w chinach. Zapomina się zaś o tym, co wyszło przed telewizyjną adaptacją Atoma.

Dawno temu w 1958 Toei Animation wypuściło pierwszy pełnometrażowy, kolorowy film animowany z Japonii. Nazywał się Hakujaden i był adaptacją... chińskiej bajki. Jest to pierwszy z trzech filmów, które wyprodukowało studio zanim dosiadł się do niego Osamu Tezuka, a były to Hakujaden/Panda and the Magic Serpent (1958), Shonen Sarutobi Sasuke/Magic Boy (1959), oraz Journey to the West/Alakazam the Great (1960), które co prawda było adaptacją mangi Tezuki, w napisach był też on osadzony jako reżyser, ale jedyny raz kiedy był w studiu był po to, żeby zrobiono mu zdjęcia. Z drugiej strony, wtedy zainteresowała go animacja i w 63 dostajemy tego Astro Boya.

Wikipedia podaje niepoparte niczym informacje, jakoby przy Hakujaden pracowało 13,590 osób i zrobiono go w osiem miesięcy. Pewne natomiast jest to, że Rintaro robił tam jako in-betweener (osoba od rysowania klatek animacji znajdujących się pomiędzy kluczowymi klatkami). Dodatkowo pracowało przy tym aż DWÓCH seiyuu.

Mimo niepewności co do liczby pracujących osób jedno można śmiało stwierdzić - zrobiono naprawdę świetną animacyjnie roboty. Nie ma tu mowy o ograniczonej animacji, wszystko jest płynnie zanimowane, klatka po klatce, co widać. Krótkie obliczenia swoją drogą: jeśli film ma te 24 klatki przy 78 minutach trwania, to mamy 24*78*60= 112 320 obrazków. 8 miesięcy to ~240 dni. Dostajemy 468 klatek dziennie (oczywiście pomijając różnego rodzaju rzeczy związane z produkcją) do przerobienia. Nawet jakby przy tym filmie pracowało 5000 osób, to nie mam pojęcia co one robiły.

Sam produkt jest zaś... słaby. Toei chciało zostać Disneyem Wschodu, co im poniekąd wyszło. Muzyka ma wielki wpływ na to co się dzieje (a może na odwrót?), wszystko jest zgrane, do tego mamy zwierzątka, miłość w tle etc. Niestety fabularnie wieje nudą. Nie oczekujcie ciekawych postaci czy plot twistów. Ot, ciekawostka na temat początków animacji z Japonii z niesamowitą animacją. I tylko dla walorów historycznych warto po ten film sięgnąć.

3/10

Polskie sushi to śledzik na kartoflu

W przygotowaniu post o Oyasumi Punpun (zacząłem czytać od nowa, by być na świeżo po wszystkim i przypomnieć sobie co nieco), a w międzyczasie opiszę - w końcu - coś dobrego. Na ogień (czy raczej do pieca) biorę Yakitate!! Japan.

Azuma Kazuma jest geniuszem w sztuce... pieczenia chleba. Dziecięciem będąc postanowił stworzyć chleb reprezentujący Japonię - tytułowy ja-pan (pan to po kitajsku chleb, reszty się domyślcie). Aby osiągnąć swój cel - a spełnianie marzeń jest w końcu piękne - pojechał do Tokio, by dołączyć do sieci piekarni o fantastycznie brzmiącej nazwie - "Pantasia".

Teraz takie małe info - "pan" to też sposób, w jaki wymawia się angielskie słówko "pun", które to z kolei oznacza grę słowną. A tych jest w tej serii dwóch Bojerów i pół Jeffa.

Po przeczytaniu tego jakże zacnego opisu można się spodziewać, że seria będzie nieźle upieczonym shonenem przypominającym serie sportowe. Ot, mamy turniej, musimy wygrać, musimy robić lepsze bułeczki, meronpan sugoi. Nic bardziej mylnego, przynajmniej po części. Zamiast sportu mamy tu pełnoprawnego bitewnego tasiemca, gdzie walki odbywane są za pomocą piekarników i sędziów. Jest to chyba najlepsza parodia tego typu gatunku jaką w życiu widziałem. Główny bohater ma specjalną moc (standard w tego typu seriach, przyjmując już, że Y!!J jest bitewniakiem), są to "Słoneczne Dłonie", które przez to, że są cieplejsze od rąk typowej osoby, pozwalają mu lepiej fermentować ciasto podczas ugniatania. Ale! Podobną moc da się uzyskać treningiem, a dokładniej dopakowaniem się na tyle, że krew w żyłach zaczyna krążyć o wiele szybciej - przez mięśnie do cieplejszych dłoni. Training arc zapewniony. A to dopiero czubek nielogicznej góry lodowej tej serii. Kolejną naprawdę fajną rzeczą, o której warto wspomnieć, jest przesadne traktowanie najzwyklejszych rzeczy - to jest w końcu TYLKO pieczenie chleba. Pieczenie chleba, od którego zależą losy firmy, życia, ludzkości, świata!

Gdzieśtam wcześniej wspominałem o grach słownych - cała seria jest ich pełna, a wszystko przez reakcje, które wywołuje CHleb Upieczony Jakościowo.  A to zaś są wszelakiego rodzaju przemiany dokonywane czy to przez sędziów, czy samych bohaterów, mające na celu ukazać wspaniałość spożytego CHUJ-a przez użycie gier słownych. Czasem gra słowna jednak nie wystarczy, dostajemy wtedy naprawdę ciekawe rezultaty. Jeden chleb przeniósł kogoś do nieba. Inny pozwolił przenieść się w czasie. Są też oczywiście prostsze produkty, zamieniające przykładowo w ciastko.

Humor to nie wszystko, czym wybija się seria - mamy też kreskę, która stoi na naprawdę dobrym poziomie, oraz zapadające w pamięć postacie, o których nie mówię, bo ten blog nie jest od recenzowania i opisywania wszystkiego po kolei. Wsiadajcie w ten pociąg i jedźcie nim przez wszystkie 26 tomów, jest to jak najbardziej warte waszego czasu.

(możliwe, że zawyżone, ale co tam) 10/10

PS. Jest też chujowy tournament arc, ale mimo wszystko warto przez niego przebrnąć.

Zginiesz w pierdlu w Sztumie

Przeczytałem Deadman Wonderland.

Wersja skrócona: 3/10 i spójrzcie na malowe rekomendacje podobnych tytułów:

• Mirai Nikki
• Elfen Lied
• Gate of Eden
• Btooom!
• Gokukoku no Brynhildr
• Akame ga Kill!
• Soul Eater
• Shingeki no Kyojin

Myślę, że już wszyscy wiedzą jaki poziom prezentuje ten tytuł. Dziękuję, dobranoc.


Wersja dłuższa:

Wiedziałem, że z tą mangą jest coś nie tak w momencie, gdy odechciało mi się ja czytać w połowie pierwszego chaptera. Pierwszy rozdział ma na celu przedstawienie sytuacji, bohaterów, zainteresowanie sobą potencjalnego czytelnika. Tutaj dostaliśmy bezsensowny, nielogiczny bullshit. Wszyscy szkolni koledzy głównego bohatera zostają zamordowani przez Czerwone Coś. On jedyny przeżył, za co idzie do więzienia, bo w końcu jeden 14-letni dzieciak jest w stanie zmasakrować 20 innych dzieciaków. Ot, japońskie sądy, kto grał w Phoenixa Wrighta ten wie, że nawet jak się udowodni brak swojej winy, to jak się nie znajdzie prawdziwego winowajcy to i tak się idzie do pierdla.

Już pomijając fakt 14-letniego dzieciaka, który trafia do więzienia, powala samo więzienie, tytułowe Deadman Wonderland. Położone na ruinach Tokio jest jednym wielkim wesołym miasteczkiem. Do którego przyjeżdżają całe rodziny. Po którym swobodnie spacerują "mieszkańcy". W którym odbywają się zabawy życiem ludzkim, patrz Marysiu, jakie efekty, temu panu odrąbali głowę, może kanapeczkę? O patrz jak mu fajnie flaki wyleciały.

Niebo dla fanów Elfen Lieda i innej niewymagającej rozumu rozrywki polegającej na krwi. Powiedzcie rodzicom!

W kiciu bohater poznaje białogłową o imieniu Shiro (I wonder why). Laska ma wypadkową downa, autyzmu i braku funkcji samozachowawczych. No i oczywiście czepia się głównego bohatera. Teoretycznie ona nawet nie jest w więzieniu - nie ma o niej żadnych danych, a ta sobie swobodnie łazi po terenie, pojawia się i znika. Nikt nie pyta dlaczego. Nikt nie wie jak. Ta seria nie chce, żeby czytelnik zadawał sobie te pytania i myślał, po prostu tak jest i tyle. A jeśli czytelnik nie może zadawać pytań, to tym bardziej nie dostanie odpowiedzi. Większość tego, co się dzieje w tej mandze, jest wyciągnięta z czterech liter. Totalny brak pomysłu, fabularny chaos i losowość, tłumaczenia są szczątkowe i chyba dla scenarzysty nieistotne. W sumie brak logiki można już było wywnioskować w momencie, w którym skazańcy chodzą sobie dowolnie po terenie kicia.

Swoją drogą - nie wspomniałem jeszcze o tym, co pewnie urzekło gimby w tym tytule (średnia ponad 8 na MAL-u, wow) - moce bohaterów polegają na nakurwianiu się swoją krwią. Coś w stylu Kyoukai no Kanata, ale gorzej. Więc mamy krew, która powoduje krew. Gore kółko się kręci.

Ta seria nawet nie wybija się akcją, walki są tak bardzo standardowe i podstawowe, że nie ma na co patrzeć, a wszechobecny friendship power tylko pogarsza całą sytuację.

Przynajmniej kreska nie była najgorsza.

3/10