Kiedy mowa o początkach zjebajek zazwyczaj zaczyna się od Astro Boya. Pierwsza 30-minutowa seria w TV, dodatkowo Osamu Tezuka, klasyk, cudo, boom na chińskie bajki w chinach. Zapomina się zaś o tym, co wyszło przed telewizyjną adaptacją Atoma.
Dawno temu w 1958 Toei Animation wypuściło pierwszy pełnometrażowy, kolorowy film animowany z Japonii. Nazywał się Hakujaden i był adaptacją... chińskiej bajki. Jest to pierwszy z trzech filmów, które wyprodukowało studio zanim dosiadł się do niego Osamu Tezuka, a były to Hakujaden/Panda and the Magic Serpent (1958), Shonen Sarutobi Sasuke/Magic Boy (1959), oraz Journey to the West/Alakazam the Great (1960), które co prawda było adaptacją mangi Tezuki, w napisach był też on osadzony jako reżyser, ale jedyny raz kiedy był w studiu był po to, żeby zrobiono mu zdjęcia. Z drugiej strony, wtedy zainteresowała go animacja i w 63 dostajemy tego Astro Boya.
Wikipedia podaje niepoparte niczym informacje, jakoby przy Hakujaden pracowało 13,590 osób i zrobiono go w osiem miesięcy. Pewne natomiast jest to, że Rintaro robił tam jako in-betweener (osoba od rysowania klatek animacji znajdujących się pomiędzy kluczowymi klatkami). Dodatkowo pracowało przy tym aż DWÓCH seiyuu.
Mimo niepewności co do liczby pracujących osób jedno można śmiało stwierdzić - zrobiono naprawdę świetną animacyjnie roboty. Nie ma tu mowy o ograniczonej animacji, wszystko jest płynnie zanimowane, klatka po klatce, co widać. Krótkie obliczenia swoją drogą: jeśli film ma te 24 klatki przy 78 minutach trwania, to mamy 24*78*60= 112 320 obrazków. 8 miesięcy to ~240 dni. Dostajemy 468 klatek dziennie (oczywiście pomijając różnego rodzaju rzeczy związane z produkcją) do przerobienia. Nawet jakby przy tym filmie pracowało 5000 osób, to nie mam pojęcia co one robiły.
Sam produkt jest zaś... słaby. Toei chciało zostać Disneyem Wschodu, co im poniekąd wyszło. Muzyka ma wielki wpływ na to co się dzieje (a może na odwrót?), wszystko jest zgrane, do tego mamy zwierzątka, miłość w tle etc. Niestety fabularnie wieje nudą. Nie oczekujcie ciekawych postaci czy plot twistów. Ot, ciekawostka na temat początków animacji z Japonii z niesamowitą animacją. I tylko dla walorów historycznych warto po ten film sięgnąć.
3/10
czwartek, 30 stycznia 2014
Polskie sushi to śledzik na kartoflu
W przygotowaniu post o Oyasumi Punpun (zacząłem czytać od nowa, by być na świeżo po wszystkim i przypomnieć sobie co nieco), a w międzyczasie opiszę - w końcu - coś dobrego. Na ogień (czy raczej do pieca) biorę Yakitate!! Japan.
Azuma Kazuma jest geniuszem w sztuce... pieczenia chleba. Dziecięciem będąc postanowił stworzyć chleb reprezentujący Japonię - tytułowy ja-pan (pan to po kitajsku chleb, reszty się domyślcie). Aby osiągnąć swój cel - a spełnianie marzeń jest w końcu piękne - pojechał do Tokio, by dołączyć do sieci piekarni o fantastycznie brzmiącej nazwie - "Pantasia".
Teraz takie małe info - "pan" to też sposób, w jaki wymawia się angielskie słówko "pun", które to z kolei oznacza grę słowną. A tych jest w tej serii dwóch Bojerów i pół Jeffa.
Po przeczytaniu tego jakże zacnego opisu można się spodziewać, że seria będzie nieźle upieczonym shonenem przypominającym serie sportowe. Ot, mamy turniej, musimy wygrać, musimy robić lepsze bułeczki, meronpan sugoi. Nic bardziej mylnego, przynajmniej po części. Zamiast sportu mamy tu pełnoprawnego bitewnego tasiemca, gdzie walki odbywane są za pomocą piekarników i sędziów. Jest to chyba najlepsza parodia tego typu gatunku jaką w życiu widziałem. Główny bohater ma specjalną moc (standard w tego typu seriach, przyjmując już, że Y!!J jest bitewniakiem), są to "Słoneczne Dłonie", które przez to, że są cieplejsze od rąk typowej osoby, pozwalają mu lepiej fermentować ciasto podczas ugniatania. Ale! Podobną moc da się uzyskać treningiem, a dokładniej dopakowaniem się na tyle, że krew w żyłach zaczyna krążyć o wiele szybciej - przez mięśnie do cieplejszych dłoni. Training arc zapewniony. A to dopiero czubek nielogicznej góry lodowej tej serii. Kolejną naprawdę fajną rzeczą, o której warto wspomnieć, jest przesadne traktowanie najzwyklejszych rzeczy - to jest w końcu TYLKO pieczenie chleba. Pieczenie chleba, od którego zależą losy firmy, życia, ludzkości, świata!
Gdzieśtam wcześniej wspominałem o grach słownych - cała seria jest ich pełna, a wszystko przez reakcje, które wywołuje CHleb Upieczony Jakościowo. A to zaś są wszelakiego rodzaju przemiany dokonywane czy to przez sędziów, czy samych bohaterów, mające na celu ukazać wspaniałość spożytego CHUJ-a przez użycie gier słownych. Czasem gra słowna jednak nie wystarczy, dostajemy wtedy naprawdę ciekawe rezultaty. Jeden chleb przeniósł kogoś do nieba. Inny pozwolił przenieść się w czasie. Są też oczywiście prostsze produkty, zamieniające przykładowo w ciastko.
Humor to nie wszystko, czym wybija się seria - mamy też kreskę, która stoi na naprawdę dobrym poziomie, oraz zapadające w pamięć postacie, o których nie mówię, bo ten blog nie jest od recenzowania i opisywania wszystkiego po kolei. Wsiadajcie w ten pociąg i jedźcie nim przez wszystkie 26 tomów, jest to jak najbardziej warte waszego czasu.
(możliwe, że zawyżone, ale co tam) 10/10
PS. Jest też chujowy tournament arc, ale mimo wszystko warto przez niego przebrnąć.
Azuma Kazuma jest geniuszem w sztuce... pieczenia chleba. Dziecięciem będąc postanowił stworzyć chleb reprezentujący Japonię - tytułowy ja-pan (pan to po kitajsku chleb, reszty się domyślcie). Aby osiągnąć swój cel - a spełnianie marzeń jest w końcu piękne - pojechał do Tokio, by dołączyć do sieci piekarni o fantastycznie brzmiącej nazwie - "Pantasia".
Teraz takie małe info - "pan" to też sposób, w jaki wymawia się angielskie słówko "pun", które to z kolei oznacza grę słowną. A tych jest w tej serii dwóch Bojerów i pół Jeffa.
Po przeczytaniu tego jakże zacnego opisu można się spodziewać, że seria będzie nieźle upieczonym shonenem przypominającym serie sportowe. Ot, mamy turniej, musimy wygrać, musimy robić lepsze bułeczki, meronpan sugoi. Nic bardziej mylnego, przynajmniej po części. Zamiast sportu mamy tu pełnoprawnego bitewnego tasiemca, gdzie walki odbywane są za pomocą piekarników i sędziów. Jest to chyba najlepsza parodia tego typu gatunku jaką w życiu widziałem. Główny bohater ma specjalną moc (standard w tego typu seriach, przyjmując już, że Y!!J jest bitewniakiem), są to "Słoneczne Dłonie", które przez to, że są cieplejsze od rąk typowej osoby, pozwalają mu lepiej fermentować ciasto podczas ugniatania. Ale! Podobną moc da się uzyskać treningiem, a dokładniej dopakowaniem się na tyle, że krew w żyłach zaczyna krążyć o wiele szybciej - przez mięśnie do cieplejszych dłoni. Training arc zapewniony. A to dopiero czubek nielogicznej góry lodowej tej serii. Kolejną naprawdę fajną rzeczą, o której warto wspomnieć, jest przesadne traktowanie najzwyklejszych rzeczy - to jest w końcu TYLKO pieczenie chleba. Pieczenie chleba, od którego zależą losy firmy, życia, ludzkości, świata!
Gdzieśtam wcześniej wspominałem o grach słownych - cała seria jest ich pełna, a wszystko przez reakcje, które wywołuje CHleb Upieczony Jakościowo. A to zaś są wszelakiego rodzaju przemiany dokonywane czy to przez sędziów, czy samych bohaterów, mające na celu ukazać wspaniałość spożytego CHUJ-a przez użycie gier słownych. Czasem gra słowna jednak nie wystarczy, dostajemy wtedy naprawdę ciekawe rezultaty. Jeden chleb przeniósł kogoś do nieba. Inny pozwolił przenieść się w czasie. Są też oczywiście prostsze produkty, zamieniające przykładowo w ciastko.
Humor to nie wszystko, czym wybija się seria - mamy też kreskę, która stoi na naprawdę dobrym poziomie, oraz zapadające w pamięć postacie, o których nie mówię, bo ten blog nie jest od recenzowania i opisywania wszystkiego po kolei. Wsiadajcie w ten pociąg i jedźcie nim przez wszystkie 26 tomów, jest to jak najbardziej warte waszego czasu.
(możliwe, że zawyżone, ale co tam) 10/10
PS. Jest też chujowy tournament arc, ale mimo wszystko warto przez niego przebrnąć.
wtorek, 28 stycznia 2014
Zginiesz w pierdlu w Sztumie
Przeczytałem Deadman Wonderland.
Wersja skrócona: 3/10 i spójrzcie na malowe rekomendacje podobnych tytułów:
Wersja dłuższa:
Wiedziałem, że z tą mangą jest coś nie tak w momencie, gdy odechciało mi się ja czytać w połowie pierwszego chaptera. Pierwszy rozdział ma na celu przedstawienie sytuacji, bohaterów, zainteresowanie sobą potencjalnego czytelnika. Tutaj dostaliśmy bezsensowny, nielogiczny bullshit. Wszyscy szkolni koledzy głównego bohatera zostają zamordowani przez Czerwone Coś. On jedyny przeżył, za co idzie do więzienia, bo w końcu jeden 14-letni dzieciak jest w stanie zmasakrować 20 innych dzieciaków. Ot, japońskie sądy, kto grał w Phoenixa Wrighta ten wie, że nawet jak się udowodni brak swojej winy, to jak się nie znajdzie prawdziwego winowajcy to i tak się idzie do pierdla.
Już pomijając fakt 14-letniego dzieciaka, który trafia do więzienia, powala samo więzienie, tytułowe Deadman Wonderland. Położone na ruinach Tokio jest jednym wielkim wesołym miasteczkiem. Do którego przyjeżdżają całe rodziny. Po którym swobodnie spacerują "mieszkańcy". W którym odbywają się zabawy życiem ludzkim, patrz Marysiu, jakie efekty, temu panu odrąbali głowę, może kanapeczkę? O patrz jak mu fajnie flaki wyleciały.
Niebo dla fanów Elfen Lieda i innej niewymagającej rozumu rozrywki polegającej na krwi. Powiedzcie rodzicom!
W kiciu bohater poznaje białogłową o imieniu Shiro (I wonder why). Laska ma wypadkową downa, autyzmu i braku funkcji samozachowawczych. No i oczywiście czepia się głównego bohatera. Teoretycznie ona nawet nie jest w więzieniu - nie ma o niej żadnych danych, a ta sobie swobodnie łazi po terenie, pojawia się i znika. Nikt nie pyta dlaczego. Nikt nie wie jak. Ta seria nie chce, żeby czytelnik zadawał sobie te pytania i myślał, po prostu tak jest i tyle. A jeśli czytelnik nie może zadawać pytań, to tym bardziej nie dostanie odpowiedzi. Większość tego, co się dzieje w tej mandze, jest wyciągnięta z czterech liter. Totalny brak pomysłu, fabularny chaos i losowość, tłumaczenia są szczątkowe i chyba dla scenarzysty nieistotne. W sumie brak logiki można już było wywnioskować w momencie, w którym skazańcy chodzą sobie dowolnie po terenie kicia.
Swoją drogą - nie wspomniałem jeszcze o tym, co pewnie urzekło gimby w tym tytule (średnia ponad 8 na MAL-u, wow) - moce bohaterów polegają na nakurwianiu się swoją krwią. Coś w stylu Kyoukai no Kanata, ale gorzej. Więc mamy krew, która powoduje krew. Gore kółko się kręci.
Ta seria nawet nie wybija się akcją, walki są tak bardzo standardowe i podstawowe, że nie ma na co patrzeć, a wszechobecny friendship power tylko pogarsza całą sytuację.
Przynajmniej kreska nie była najgorsza.
3/10
Wersja skrócona: 3/10 i spójrzcie na malowe rekomendacje podobnych tytułów:
- Mirai Nikki
- Elfen Lied
- Gate of Eden
- Btooom!
- Gokukoku no Brynhildr
- Akame ga Kill!
- Soul Eater
- Shingeki no Kyojin
Wersja dłuższa:
Wiedziałem, że z tą mangą jest coś nie tak w momencie, gdy odechciało mi się ja czytać w połowie pierwszego chaptera. Pierwszy rozdział ma na celu przedstawienie sytuacji, bohaterów, zainteresowanie sobą potencjalnego czytelnika. Tutaj dostaliśmy bezsensowny, nielogiczny bullshit. Wszyscy szkolni koledzy głównego bohatera zostają zamordowani przez Czerwone Coś. On jedyny przeżył, za co idzie do więzienia, bo w końcu jeden 14-letni dzieciak jest w stanie zmasakrować 20 innych dzieciaków. Ot, japońskie sądy, kto grał w Phoenixa Wrighta ten wie, że nawet jak się udowodni brak swojej winy, to jak się nie znajdzie prawdziwego winowajcy to i tak się idzie do pierdla.
Już pomijając fakt 14-letniego dzieciaka, który trafia do więzienia, powala samo więzienie, tytułowe Deadman Wonderland. Położone na ruinach Tokio jest jednym wielkim wesołym miasteczkiem. Do którego przyjeżdżają całe rodziny. Po którym swobodnie spacerują "mieszkańcy". W którym odbywają się zabawy życiem ludzkim, patrz Marysiu, jakie efekty, temu panu odrąbali głowę, może kanapeczkę? O patrz jak mu fajnie flaki wyleciały.
Niebo dla fanów Elfen Lieda i innej niewymagającej rozumu rozrywki polegającej na krwi. Powiedzcie rodzicom!
W kiciu bohater poznaje białogłową o imieniu Shiro (I wonder why). Laska ma wypadkową downa, autyzmu i braku funkcji samozachowawczych. No i oczywiście czepia się głównego bohatera. Teoretycznie ona nawet nie jest w więzieniu - nie ma o niej żadnych danych, a ta sobie swobodnie łazi po terenie, pojawia się i znika. Nikt nie pyta dlaczego. Nikt nie wie jak. Ta seria nie chce, żeby czytelnik zadawał sobie te pytania i myślał, po prostu tak jest i tyle. A jeśli czytelnik nie może zadawać pytań, to tym bardziej nie dostanie odpowiedzi. Większość tego, co się dzieje w tej mandze, jest wyciągnięta z czterech liter. Totalny brak pomysłu, fabularny chaos i losowość, tłumaczenia są szczątkowe i chyba dla scenarzysty nieistotne. W sumie brak logiki można już było wywnioskować w momencie, w którym skazańcy chodzą sobie dowolnie po terenie kicia.
Swoją drogą - nie wspomniałem jeszcze o tym, co pewnie urzekło gimby w tym tytule (średnia ponad 8 na MAL-u, wow) - moce bohaterów polegają na nakurwianiu się swoją krwią. Coś w stylu Kyoukai no Kanata, ale gorzej. Więc mamy krew, która powoduje krew. Gore kółko się kręci.
Ta seria nawet nie wybija się akcją, walki są tak bardzo standardowe i podstawowe, że nie ma na co patrzeć, a wszechobecny friendship power tylko pogarsza całą sytuację.
Przynajmniej kreska nie była najgorsza.
3/10
niedziela, 26 stycznia 2014
Crying Sue
Dziś w nocy skończyłem czytać Crying Freeman. A może to było wczoraj wieczorem. Nieważne. Ważne jest to, że ta seria równie dobrze mogłaby być SAO dla nieogarniętych oldfagów.
Crying Freeman opowiada historię Yo, Japończyka, która zostaje zabójcą 108 Smoków, największej chińskiej mafii. Po zamordowaniu każdej osoby lecą mu z oczu łzy, zapewne z powodu tego, że na początku wyprano mu mózg, żeby był posłuszny, a łzy symbolizują jego prawdziwe "ja", które nie może przeboleć dokonanego czynu. Do codename'u "Freeman" z tego powodu dochodzi mu przydomek "Crying".
Manga zaczyna się w momencie, gdy pewna malarka, Hino Emu, zostaje świadkiem morderstw Freemana. Ten się jej przedstawia, a ta rozumie, że gdy chiński zabójca się komuś przedstawia to znaczy to, że ta osoba będzie jego kolejnym celem. Dziewczyna namalowała jego piękny portret, a w swoim pamiętniku narzeka, że ma 29 lat, jest dziewicą i pokochała mężczyznę, który ma ją zabić. Koniec końców pojawia się Freeman, uprawia z nią seks, po czym zabiera do siebie, by zrobić z niej żonę, a zarazem zostać przyszłymi szefami 108 Smoków. I to jest pierwszy arc (lub jak ostatnio odkryłem dzięki JPF-owi ciekawe słowo - saga) historii, i równie dobrze mógłby być ostatni. Całkiem fajna historia romantyczna z akcją, naprawdę fajną kreską i postaciami. Niestety, manga tu się nie kończy, a zaczyna opowiadać o "przygodach" Freemana i jego żony.
I tu jest cały mankament tej mangi - Freeman (a po części i jego żona) to jest pierdolona Mary Sue. Lub Gary Stu jak kto woli. Ja rozumiem, że jest najlepszym zabójca świata, super wytrenowany, wyćwiczony, refleks, te sprawy, ale kurwa mać bez przesady. Człowiek ten nie ma żadnych problemów w niczym. Bijemy się z szefową wrogiej grupy? Oh wait, nevermind, właśnie ją rucham. Wszyscy go kochaja (oczywiście w granicach rozsądku jeśli o mafię chodzi, w końcu musi być jakis zdrajca/przeciwnicy), wszystko kręci się wokół niego. Freeman (i jego żona) biorą cały spotlight, są wychwalani w niebiosa, wywyższani i wielbieni. Można zrobić dobrą postać tego typu, ale to nie jest jej przykład. Freeman jest swoistym Kirito, relacje wszystkich kręcą się wokół tego kto jak bardzo go szanuje/pożąda/chce zabić. Nie ma tu fabuły, tylko MC będący zajebisty.
A jedyną zajebistą rzeczą w tej serii jest kreska Ikegamiego Ryoichiego (wydawany w Polszy Heat), który to w latach 70 rysował japońskiego Spider-mana.
Przeczytajcie pierwszy arc, resztę możecie olać. 4/10.
Crying Freeman opowiada historię Yo, Japończyka, która zostaje zabójcą 108 Smoków, największej chińskiej mafii. Po zamordowaniu każdej osoby lecą mu z oczu łzy, zapewne z powodu tego, że na początku wyprano mu mózg, żeby był posłuszny, a łzy symbolizują jego prawdziwe "ja", które nie może przeboleć dokonanego czynu. Do codename'u "Freeman" z tego powodu dochodzi mu przydomek "Crying".
Manga zaczyna się w momencie, gdy pewna malarka, Hino Emu, zostaje świadkiem morderstw Freemana. Ten się jej przedstawia, a ta rozumie, że gdy chiński zabójca się komuś przedstawia to znaczy to, że ta osoba będzie jego kolejnym celem. Dziewczyna namalowała jego piękny portret, a w swoim pamiętniku narzeka, że ma 29 lat, jest dziewicą i pokochała mężczyznę, który ma ją zabić. Koniec końców pojawia się Freeman, uprawia z nią seks, po czym zabiera do siebie, by zrobić z niej żonę, a zarazem zostać przyszłymi szefami 108 Smoków. I to jest pierwszy arc (lub jak ostatnio odkryłem dzięki JPF-owi ciekawe słowo - saga) historii, i równie dobrze mógłby być ostatni. Całkiem fajna historia romantyczna z akcją, naprawdę fajną kreską i postaciami. Niestety, manga tu się nie kończy, a zaczyna opowiadać o "przygodach" Freemana i jego żony.
I tu jest cały mankament tej mangi - Freeman (a po części i jego żona) to jest pierdolona Mary Sue. Lub Gary Stu jak kto woli. Ja rozumiem, że jest najlepszym zabójca świata, super wytrenowany, wyćwiczony, refleks, te sprawy, ale kurwa mać bez przesady. Człowiek ten nie ma żadnych problemów w niczym. Bijemy się z szefową wrogiej grupy? Oh wait, nevermind, właśnie ją rucham. Wszyscy go kochaja (oczywiście w granicach rozsądku jeśli o mafię chodzi, w końcu musi być jakis zdrajca/przeciwnicy), wszystko kręci się wokół niego. Freeman (i jego żona) biorą cały spotlight, są wychwalani w niebiosa, wywyższani i wielbieni. Można zrobić dobrą postać tego typu, ale to nie jest jej przykład. Freeman jest swoistym Kirito, relacje wszystkich kręcą się wokół tego kto jak bardzo go szanuje/pożąda/chce zabić. Nie ma tu fabuły, tylko MC będący zajebisty.
A jedyną zajebistą rzeczą w tej serii jest kreska Ikegamiego Ryoichiego (wydawany w Polszy Heat), który to w latach 70 rysował japońskiego Spider-mana.
Przeczytajcie pierwszy arc, resztę możecie olać. 4/10.
piątek, 24 stycznia 2014
Historia trzech spierdolin
Przed chwilą skończyłem czytać One Piece/Witamy w TVP/Welcome to NHK. Angielską wersję, żeby nie było, co w sumie było bardzo dobrym wyborem. Nie dlatego, że nie chcę wspierać Waneko, wprost przeciwnie, wydawnictwo to bardzo lubię (Hoshi no Samidare when?), ale dlatego, że ta manga po prostu SSIE.
Myślę, że każdy łibus ze stażem wie o co chodzi w tym tytule więc nawet nie rozpisuję co i jak, bo to nie ma najmniejszego sensu. Sam komiks też go posiada niewiele - o ile niektóre zachowania postaci są aż tak dobrze zrobione, że to boli i jest złe, tak inne wołają o pomstę do nieba. Yamazaki nie wiedzieć czemu pod koniec coś odjebał z rewolucją, nie wiadomo skąd ją w ogóle wziął, postanowił wysadzić ZŁOCZYŃCÓW, koniec końców posadził jakieś kwiatki i był zadowolony. Satou lata wszędzie jak kot z pęcherzem, wiele rzeczy dzieje się znikąd i bez powodu, a Misaki jest po prostu spierdolona. Niby była gnębiona w klasie, ale biorąc pod uwagę jej lekki Mary Sue'ism (każdy chce się do niej dobrać, nie wygląda brzydko) nie mogę tego pojąć - mówi się, że to niby przez jej charakter, ale tego po prostu nie widać, a którą ładną dziewczyną gnębią w szkole w Chinach? Problemem tego wszystkiego może być prowadzenie historii, wrzucanie timeskipów, wręcz nieskupienie się na tytułowym wątku Nihon Hikikomori Kyoukai, który zostaje porzucony po kilku rozdziałach, a który - z tego co pamiętam po kij wie ilu latach od obejrzenia anime - był całkiem ważny w kręceniu tego pierdolnika. Już nawet nie mam pojęcia jak jednotomową LN-kę rozciągnięto na osiem tomów mangi.
4/10
Myślę, że każdy łibus ze stażem wie o co chodzi w tym tytule więc nawet nie rozpisuję co i jak, bo to nie ma najmniejszego sensu. Sam komiks też go posiada niewiele - o ile niektóre zachowania postaci są aż tak dobrze zrobione, że to boli i jest złe, tak inne wołają o pomstę do nieba. Yamazaki nie wiedzieć czemu pod koniec coś odjebał z rewolucją, nie wiadomo skąd ją w ogóle wziął, postanowił wysadzić ZŁOCZYŃCÓW, koniec końców posadził jakieś kwiatki i był zadowolony. Satou lata wszędzie jak kot z pęcherzem, wiele rzeczy dzieje się znikąd i bez powodu, a Misaki jest po prostu spierdolona. Niby była gnębiona w klasie, ale biorąc pod uwagę jej lekki Mary Sue'ism (każdy chce się do niej dobrać, nie wygląda brzydko) nie mogę tego pojąć - mówi się, że to niby przez jej charakter, ale tego po prostu nie widać, a którą ładną dziewczyną gnębią w szkole w Chinach? Problemem tego wszystkiego może być prowadzenie historii, wrzucanie timeskipów, wręcz nieskupienie się na tytułowym wątku Nihon Hikikomori Kyoukai, który zostaje porzucony po kilku rozdziałach, a który - z tego co pamiętam po kij wie ilu latach od obejrzenia anime - był całkiem ważny w kręceniu tego pierdolnika. Już nawet nie mam pojęcia jak jednotomową LN-kę rozciągnięto na osiem tomów mangi.
4/10
czwartek, 23 stycznia 2014
(bóg+kutas)/baseball=Adachi
ADACHI TY CHUJU
używane zamiennie z
ADACHI BOGE
Mitsuru Adachi (1951) to autor znany z (sugerowanie, że ktokolwiek w tym kraju wie kto to Adachi, lub jakikolwiek inny mangaka) genialnych mang o baseballu. Czy raczej "z" tym zacnym sportem, zamiast samego "o", gdyż gra jest tylko połową zainteresowania w jego tytułach. Drugą częścią jest zaś niesamowity sposób, w jaki buduje relacje między postaciami, ich charaktery, zachowania, co daje im motywacje. Baseball u Adachiego jest celem, do którego nieustannie pcha swoje postaci, Koushien, czyli stadion, na którym rozgrywane są finały między najlepszymi licealnymi drużynami baseballowymi, jest niczym Święty Graal, który trzeba zdobyć aby osiągnąć nirwanę. Perypetie między tymi wszystkimi osobami są zaś okraszone naprawdę fajnym i niewymuszonym autorem autora, ciągłym (ale nie na siłę i nie aż tak częstym) łamaniem czwartej ściany (polecanie innych swoich mang zawsze elo, czy chęć wyjawienia swoim bohaterom prawdy o innej postaci) oraz szczyptą fanserwisu w naprawdę dobrym wykonaniu. Fanserwis zaś jest o tyle świetny, że Adachi w piękny sposób rysuje ciała dziewczyn - są zaokrąglone, kształtne, każda pojedyncza kreska na ramieniu czy udzie jest wręcz mistrzowsko wykonana, 100/10 dajcie więcej. Oczywiście ciała chłopców nie są gorsze, anatomia daje radę.
Skoro już o kresce mowa - Adachi ma jeden problem. Wszyscy główni bohaterowie wyglądają u niego tak samo. Tak samo wyglądają dziewczęce buzie (przynajmniej u tych ładnych dziewcząt), tak samo wyglądają twarze głównych bohaterów czy ich rywali. Przy czym najbardziej bawi to, że Adachi doskonale sobie z tego zdaje sprawę i w swoich tytułach sam sobie sprzedaje prztyczka w nos. Problem może wystąpić w czytaniu jego tytułów jeden po drugim, gdyż bohaterowie dwóch różnych serii mogą się po prostu zacząć mylić, nie znaczy to jednak, że nie zachęcam do wchłonięcia tego co oferuje jak najszybciej się da. Z drugiej też strony - bohaterowie drugo czy trzecioplanowi mają tak bardzo różne twarze (chociaż też te same w tej czy innej serii), że daje to naprawdę fajny, komiksowy efekt. Przypomina to trochę wygląd niektórych postaci z Ashita no Joe, ale biorąc pod uwagę okres działalności Adachiego to wcale nie dziwi.
Bardzo ważną rzeczą, którą operuje Adachi, jest śmierć bohaterów. Nie boi się zabijać postaci, wydarzenia te wpływają mocno na pozostałych, nierzadko napędzając całą resztę serii. Ale co jest najważniejsze - te śmierci są ciche. Nie ma niesamowitych bólów, ukazania jak epicka była śmierć tej czy tamtej postaci, nie jest to też zarazem tak częste, że mamy to gdzieś (pozdrawiam Akame ga kill, jesteś chujową mangą). Śmierci są tu znaczące, bolesne i dla czytelnika. Mimo, że po pewnym czasie widać, nad kim wisi death flag to sam fakt i tak uderza prosto w serducho. Adachi pokazuje nam postać, sprawia, że ją pokochujemy, po czym ją uśmierca. Nagle jej po prostu nie ma. Widzimy pogrzeb. Czujemy smutek. Ja pierdolę Adachi ty kurwo.
Można powiedzieć, że przeczytawszy jedną mangę Adachiego, znamy je wszystkie. Nie zgodzę się z tym (a może też po prostu dlatego, że lubię mangi sportowe), postacie przez niego kreowane są zawsze interesujące i żywe, zmieniają się, w przeciwieństwie do tych z wielu innych popularnych tytułów, a przede wszystkich te komiksy są pełne optymizmu, zaciętości, pozytywnego patrzenia w przyszłość. Dlatego siądź czytelniku do którejś z jego mang, Cross Game byłby idealnym wstępem.
używane zamiennie z
ADACHI BOGE
Mitsuru Adachi (1951) to autor znany z (sugerowanie, że ktokolwiek w tym kraju wie kto to Adachi, lub jakikolwiek inny mangaka) genialnych mang o baseballu. Czy raczej "z" tym zacnym sportem, zamiast samego "o", gdyż gra jest tylko połową zainteresowania w jego tytułach. Drugą częścią jest zaś niesamowity sposób, w jaki buduje relacje między postaciami, ich charaktery, zachowania, co daje im motywacje. Baseball u Adachiego jest celem, do którego nieustannie pcha swoje postaci, Koushien, czyli stadion, na którym rozgrywane są finały między najlepszymi licealnymi drużynami baseballowymi, jest niczym Święty Graal, który trzeba zdobyć aby osiągnąć nirwanę. Perypetie między tymi wszystkimi osobami są zaś okraszone naprawdę fajnym i niewymuszonym autorem autora, ciągłym (ale nie na siłę i nie aż tak częstym) łamaniem czwartej ściany (polecanie innych swoich mang zawsze elo, czy chęć wyjawienia swoim bohaterom prawdy o innej postaci) oraz szczyptą fanserwisu w naprawdę dobrym wykonaniu. Fanserwis zaś jest o tyle świetny, że Adachi w piękny sposób rysuje ciała dziewczyn - są zaokrąglone, kształtne, każda pojedyncza kreska na ramieniu czy udzie jest wręcz mistrzowsko wykonana, 100/10 dajcie więcej. Oczywiście ciała chłopców nie są gorsze, anatomia daje radę.
Skoro już o kresce mowa - Adachi ma jeden problem. Wszyscy główni bohaterowie wyglądają u niego tak samo. Tak samo wyglądają dziewczęce buzie (przynajmniej u tych ładnych dziewcząt), tak samo wyglądają twarze głównych bohaterów czy ich rywali. Przy czym najbardziej bawi to, że Adachi doskonale sobie z tego zdaje sprawę i w swoich tytułach sam sobie sprzedaje prztyczka w nos. Problem może wystąpić w czytaniu jego tytułów jeden po drugim, gdyż bohaterowie dwóch różnych serii mogą się po prostu zacząć mylić, nie znaczy to jednak, że nie zachęcam do wchłonięcia tego co oferuje jak najszybciej się da. Z drugiej też strony - bohaterowie drugo czy trzecioplanowi mają tak bardzo różne twarze (chociaż też te same w tej czy innej serii), że daje to naprawdę fajny, komiksowy efekt. Przypomina to trochę wygląd niektórych postaci z Ashita no Joe, ale biorąc pod uwagę okres działalności Adachiego to wcale nie dziwi.
Bardzo ważną rzeczą, którą operuje Adachi, jest śmierć bohaterów. Nie boi się zabijać postaci, wydarzenia te wpływają mocno na pozostałych, nierzadko napędzając całą resztę serii. Ale co jest najważniejsze - te śmierci są ciche. Nie ma niesamowitych bólów, ukazania jak epicka była śmierć tej czy tamtej postaci, nie jest to też zarazem tak częste, że mamy to gdzieś (pozdrawiam Akame ga kill, jesteś chujową mangą). Śmierci są tu znaczące, bolesne i dla czytelnika. Mimo, że po pewnym czasie widać, nad kim wisi death flag to sam fakt i tak uderza prosto w serducho. Adachi pokazuje nam postać, sprawia, że ją pokochujemy, po czym ją uśmierca. Nagle jej po prostu nie ma. Widzimy pogrzeb. Czujemy smutek. Ja pierdolę Adachi ty kurwo.
Można powiedzieć, że przeczytawszy jedną mangę Adachiego, znamy je wszystkie. Nie zgodzę się z tym (a może też po prostu dlatego, że lubię mangi sportowe), postacie przez niego kreowane są zawsze interesujące i żywe, zmieniają się, w przeciwieństwie do tych z wielu innych popularnych tytułów, a przede wszystkich te komiksy są pełne optymizmu, zaciętości, pozytywnego patrzenia w przyszłość. Dlatego siądź czytelniku do którejś z jego mang, Cross Game byłby idealnym wstępem.
środa, 22 stycznia 2014
Ja i mja rzona
Wczoraj przeczytałem sobie mango Ore x Yome: Cupid no Itazura, czy raczej jeden tomik złożony z dwóch odrębnych historii. Znalezione przypadkiem zwróciło moją uwagę jedną stroną, z której wynikało, że główny bohater zostaje mężem jakiejś kobiety, a jego praca polegać będzie na byciu jej żoną, gdyż jest ona bogatą bizneswoman i potrzebuje pana domu. Dziwnie? Dziwnie, ale brzmiało fajnie.
Pierwsza historia, Ore x Yome, zaczyna się momentem, w którym główny bohater znajduje się na ławce w parku ze swoją panną. Martwi się biedna, że jej chłopak bardzo chciałby się z nią ruchać a ona chce się trzymać do ślubu. Przekonania nie przeszkadzają jej na (jego) szczęście w braniu sprawy w swoje usta. Mutsuki (MC) poznał ją na mikserze, wkręcił dupie, że pracuje w porządnej korpo po czym zaczęli ze sobą kręcić. Prawda jest taka, że robi na pół etatu w sklepie. Oczywiście nie byłoby mangi bez ciekawego pomysłu, więc przypadkiem znajduje w sklepie ogłoszenie z oferowaną pracą - całkiem fajna posadka, dobre zarobki, co tu dużo myśleć? Chłopak wysłał CV, momentalnie dostał odpowiedź, dzień później poszedł na rozmowę kwalifikacyjną. I tu zaczyna się problem - zadaniem chłopaka okazuje się mieszkać przez miesiąc z kobietą, która według jakiegoś systemu o nazwie CUPID (Cudownie Udanych Par Idealny Dobieracz) jest do niego dopasowana na aż 120%. Następnie ma wziąć z nią ślub. Trochę to krzyżuje plany chłopakowi, który ma zamiar wyjść za swoją obecną dziewczynę, ale mieszkając z dobraną wybranką uświadamia sobie kilka rzeczy.
Historyjka wbrew pozorom jest całkiem fajna, skupiając się na 3 postaciach poznajemy je przez te trzy rozdziały całkiem blisko (no, przynajmniej Mutsukiego i kobietę, z którą mieszka), jak sobie radzą ze swoimi problemami, zbliżają się do siebie. Kreska nie jest jakaś super wybitna, ale ma bardzo ładnie wykonane postaci kobiece. Lekka erotyka tu i tam też jakoś nie zawadza, nie jest na pierwszym planie, tylko jako dodatek. Ogólnie - lajtowy romansik w bardzo fajnych wydaniu, a do tego krótki.
Druga pozycja, Gyakushu no Ore no Yome, opowiada o Kou, spierdolinie, która zajmuje się budowaniem i programowaniem robotów. Facet podkochuje się w koleżance z pracy, dziewczynie o wiele mówiącym imieniu Moe, ale przez swoje boi sie do niej odezwać. Pewnego dnia, jego 99-letnie ja z przyszłości wysyła mu prezent - androida wyglądającego jak owa Moe, oraz samego siebie, czy raczej przedmiot do kontaktu, w formie robochuja. Oczywiście tu już idzie się domyślić, że główny bohater zmieni przyszłość i przez różnego rodzaju perypetie zejdzie się ze swoją koleżanką. Cel znamy, całkiem ograny, ale prowadząca do niego ścieżka jest całkiem przyjemna i zabawna.
Gyakushu jest całkiem fajną pozycją, zabawne, lekkie, akurat do przeczytania w wolnej chwili. Postacie bawią, komedia pomyłek wynikająca z pojawienia się roboMoe w pracy głównego bohatera jest niezła, a sama końcówka, mimo bycia niesamowitą kliszą, też jest elo. Kreska podobnie jak wcześniej, lekka erotyka również. Ale wiecie co? To się nieźle czytam.
Całości wystawiłem 7/10, jest to niewymagające, lekkie, ale nie jakieś prostackie i wymuszone. Akurat na wolną chwilę.
Pierwsza historia, Ore x Yome, zaczyna się momentem, w którym główny bohater znajduje się na ławce w parku ze swoją panną. Martwi się biedna, że jej chłopak bardzo chciałby się z nią ruchać a ona chce się trzymać do ślubu. Przekonania nie przeszkadzają jej na (jego) szczęście w braniu sprawy w swoje usta. Mutsuki (MC) poznał ją na mikserze, wkręcił dupie, że pracuje w porządnej korpo po czym zaczęli ze sobą kręcić. Prawda jest taka, że robi na pół etatu w sklepie. Oczywiście nie byłoby mangi bez ciekawego pomysłu, więc przypadkiem znajduje w sklepie ogłoszenie z oferowaną pracą - całkiem fajna posadka, dobre zarobki, co tu dużo myśleć? Chłopak wysłał CV, momentalnie dostał odpowiedź, dzień później poszedł na rozmowę kwalifikacyjną. I tu zaczyna się problem - zadaniem chłopaka okazuje się mieszkać przez miesiąc z kobietą, która według jakiegoś systemu o nazwie CUPID (Cudownie Udanych Par Idealny Dobieracz) jest do niego dopasowana na aż 120%. Następnie ma wziąć z nią ślub. Trochę to krzyżuje plany chłopakowi, który ma zamiar wyjść za swoją obecną dziewczynę, ale mieszkając z dobraną wybranką uświadamia sobie kilka rzeczy.
Historyjka wbrew pozorom jest całkiem fajna, skupiając się na 3 postaciach poznajemy je przez te trzy rozdziały całkiem blisko (no, przynajmniej Mutsukiego i kobietę, z którą mieszka), jak sobie radzą ze swoimi problemami, zbliżają się do siebie. Kreska nie jest jakaś super wybitna, ale ma bardzo ładnie wykonane postaci kobiece. Lekka erotyka tu i tam też jakoś nie zawadza, nie jest na pierwszym planie, tylko jako dodatek. Ogólnie - lajtowy romansik w bardzo fajnych wydaniu, a do tego krótki.
Druga pozycja, Gyakushu no Ore no Yome, opowiada o Kou, spierdolinie, która zajmuje się budowaniem i programowaniem robotów. Facet podkochuje się w koleżance z pracy, dziewczynie o wiele mówiącym imieniu Moe, ale przez swoje boi sie do niej odezwać. Pewnego dnia, jego 99-letnie ja z przyszłości wysyła mu prezent - androida wyglądającego jak owa Moe, oraz samego siebie, czy raczej przedmiot do kontaktu, w formie robochuja. Oczywiście tu już idzie się domyślić, że główny bohater zmieni przyszłość i przez różnego rodzaju perypetie zejdzie się ze swoją koleżanką. Cel znamy, całkiem ograny, ale prowadząca do niego ścieżka jest całkiem przyjemna i zabawna.
Gyakushu jest całkiem fajną pozycją, zabawne, lekkie, akurat do przeczytania w wolnej chwili. Postacie bawią, komedia pomyłek wynikająca z pojawienia się roboMoe w pracy głównego bohatera jest niezła, a sama końcówka, mimo bycia niesamowitą kliszą, też jest elo. Kreska podobnie jak wcześniej, lekka erotyka również. Ale wiecie co? To się nieźle czytam.
Całości wystawiłem 7/10, jest to niewymagające, lekkie, ale nie jakieś prostackie i wymuszone. Akurat na wolną chwilę.
Subskrybuj:
Posty (Atom)