ADACHI TY CHUJU
używane zamiennie z
ADACHI BOGE
Mitsuru Adachi (1951) to autor znany z (sugerowanie, że ktokolwiek w tym kraju wie kto to Adachi, lub jakikolwiek inny mangaka) genialnych mang o baseballu. Czy raczej "z" tym zacnym sportem, zamiast samego "o", gdyż gra jest tylko połową zainteresowania w jego tytułach. Drugą częścią jest zaś niesamowity sposób, w jaki buduje relacje między postaciami, ich charaktery, zachowania, co daje im motywacje. Baseball u Adachiego jest celem, do którego nieustannie pcha swoje postaci, Koushien, czyli stadion, na którym rozgrywane są finały między najlepszymi licealnymi drużynami baseballowymi, jest niczym Święty Graal, który trzeba zdobyć aby osiągnąć nirwanę. Perypetie między tymi wszystkimi osobami są zaś okraszone naprawdę fajnym i niewymuszonym autorem autora, ciągłym (ale nie na siłę i nie aż tak częstym) łamaniem czwartej ściany (polecanie innych swoich mang zawsze elo, czy chęć wyjawienia swoim bohaterom prawdy o innej postaci) oraz szczyptą fanserwisu w naprawdę dobrym wykonaniu. Fanserwis zaś jest o tyle świetny, że Adachi w piękny sposób rysuje ciała dziewczyn - są zaokrąglone, kształtne, każda pojedyncza kreska na ramieniu czy udzie jest wręcz mistrzowsko wykonana, 100/10 dajcie więcej. Oczywiście ciała chłopców nie są gorsze, anatomia daje radę.
Skoro już o kresce mowa - Adachi ma jeden problem. Wszyscy główni bohaterowie wyglądają u niego tak samo. Tak samo wyglądają dziewczęce buzie (przynajmniej u tych ładnych dziewcząt), tak samo wyglądają twarze głównych bohaterów czy ich rywali. Przy czym najbardziej bawi to, że Adachi doskonale sobie z tego zdaje sprawę i w swoich tytułach sam sobie sprzedaje prztyczka w nos. Problem może wystąpić w czytaniu jego tytułów jeden po drugim, gdyż bohaterowie dwóch różnych serii mogą się po prostu zacząć mylić, nie znaczy to jednak, że nie zachęcam do wchłonięcia tego co oferuje jak najszybciej się da. Z drugiej też strony - bohaterowie drugo czy trzecioplanowi mają tak bardzo różne twarze (chociaż też te same w tej czy innej serii), że daje to naprawdę fajny, komiksowy efekt. Przypomina to trochę wygląd niektórych postaci z Ashita no Joe, ale biorąc pod uwagę okres działalności Adachiego to wcale nie dziwi.
Bardzo ważną rzeczą, którą operuje Adachi, jest śmierć bohaterów. Nie boi się zabijać postaci, wydarzenia te wpływają mocno na pozostałych, nierzadko napędzając całą resztę serii. Ale co jest najważniejsze - te śmierci są ciche. Nie ma niesamowitych bólów, ukazania jak epicka była śmierć tej czy tamtej postaci, nie jest to też zarazem tak częste, że mamy to gdzieś (pozdrawiam Akame ga kill, jesteś chujową mangą). Śmierci są tu znaczące, bolesne i dla czytelnika. Mimo, że po pewnym czasie widać, nad kim wisi death flag to sam fakt i tak uderza prosto w serducho. Adachi pokazuje nam postać, sprawia, że ją pokochujemy, po czym ją uśmierca. Nagle jej po prostu nie ma. Widzimy pogrzeb. Czujemy smutek. Ja pierdolę Adachi ty kurwo.
Można powiedzieć, że przeczytawszy jedną mangę Adachiego, znamy je wszystkie. Nie zgodzę się z tym (a może też po prostu dlatego, że lubię mangi sportowe), postacie przez niego kreowane są zawsze interesujące i żywe, zmieniają się, w przeciwieństwie do tych z wielu innych popularnych tytułów, a przede wszystkich te komiksy są pełne optymizmu, zaciętości, pozytywnego patrzenia w przyszłość. Dlatego siądź czytelniku do którejś z jego mang, Cross Game byłby idealnym wstępem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz